وتركه ، وكلامه وصمته . خوشا از براي كسى كه خالص گرداند از براي خدا علم خود را وعمل خود را ، ودوستى خود را ودشمنى خود را ، وگرفتن خود را وواگذاشتن خود را ، وسخن گفتن خود را وخاموشى خود را . 5965 طوبى لمن وفّق لطاعته ، وحسنت خليقته ، واحرز امر آخرته . خوشا از براي كسى كه توفيق داده شده باشد از براي فرمانبردارى أو ، ونيكو باشد خصلت أو ، وجمع كند كار آخرت خود را ، « از براي فرمانبردارى أو » يعنى از براي فرمانبردارى كه بكند أو . 5966 طوبى لمن ذلّ في نفسه ، وعزّ بطاعته ، وغنى بقناعته . خوشا از براي كسى كه خوار باشد در نفس خود ، وعزيز باشد بسبب طاعت خود ، وتوانگر باشد بسبب قناعت خود . « خوار باشد در نفس خود » يعنى خود را خوار داند وخوارى وفروتنى كند با مردم وتكبر وتبخترى نداشته باشد ، و « توانگر گردد بسبب قناعت خود » يعنى قناعت كند به آن چه داشته باشد وبسبب آن توانگر گردد يعنى بتوانگرى حقيقي كه بىنيازى از مردم باشد ومحتاج نبودن بايشان . 5967 طوبى لمن جعل الصّبر مطيّة نجاته ، والتّقوى عدّة وفاته . خوشا از براي كسى كه بگرداند صبر را مطيهء رستگارى خود ، وپرهيزگارى را آماده شده از براي مردن خود . « مطيه » چنانكه مكرّر مذكور شد شتر سواري وبار را گويند ومراد به « گردانيدن صبر مطيهء رستگارى » اينست كه كسب كند رستگارى را بسبب صبر پس رستگارى از براي أو بمنزلهء متاعي باشد كه بار كرده باشد آنرا بر صبر وهمراه خود دارد در سفر آخرت مانند بازرگانى كه متاعها بار كرده باشد وهمراه برد .